20 lat po Wojnie w Zatoce Perskiej

Upłynęło 20 lat od wybuchu Wojny w Zatoce Perskiej. 17 stycznia 1991 r. oddziały USA, NATO i ich sojuszników rozpętały - za zgodą Rady Bezpieczeństwa ONZ - pierwszą na tak dużą skalę wojnę na Bliskim Wschodzie, pomimo licznych manifestacji antywojennych w wielu krajach. Łącząc się nierozerwalnie z głębokimi i negatywnymi zmianami związanymi z likwidacją socjalizmu w ZSRR i Europie Wschodniej, wojna ta stanowiła wstęp do dwóch dekad wielkich agresji, inwazji i imperialistycznych ingerencji.

Począwszy od Zatoki Perskiej, poprzez Jugosławię, Afganistan, Irak, Liban i Palestynę, imperializm usiłował narzucić swe panowanie całemu światu i każdemu krajowi z osobna. Starał się przejąć bezpośrednią kontrolę na głównymi światowymi zasobami energetycznymi, zniszczyć suwerenne prawa ludów i podporządkować całą planetę wyzyskowi i interesom wielkiego kapitału. Ta militarystyczna ofensywa podżegaczy wojennych szła ręka w rękę z atakiem przeciwko socjalnym, ekonomicznym i politycznym prawom robotników i całych ludów - nawet w centrach imperializmu - przyczyniając się do zaostrzenia sprzeczności między mocarstwami imperialistycznymi.

Dzięki oporowi oraz walce mas ludowych - przede wszystkim tych, które padły ofiarą agresji - natarcie imperializmu natrafiło na przeszkody i trudności. Lecz nie zniknęło bynajmniej zagrożenie dla pokoju i ludów. Wręcz przeciwnie! Głęboki kapitalistyczny kryzys gospodarczy i bezsilne próby klas panujących, by go pokonać, wiodą - tak jak niegdyś - do prób umocnienia ich władzy przy użyciu przemocy, autorytaryzmu, wojny i brutalnej ofensywy przeciwko prawom i standardom życia mas robotniczych i ludowych.

Zagrożenie wojną i agresją uwidacznia się w atakach przeciw ruchom ludowym i robotniczym, walczącym przeciw imperializmowi, a określanym mianem "wrogów wewnętrznych". W niedawnym szczycie NATO i nowej koncepcji strategicznej tej militarystycznej i agresywnej organizacji imperialistycznej, którą Traktat Lizboński uznaje za swe zbrojne ramię i tym samym pogłębia proces konsolidacji Unii Europejskiej jako imperialistycznego bloku gospodarczego, politycznego i militarnego. W ciągłych imperialistycznych groźbach wojen, prowokacjach i ingerencjach, do których dochodzi w wielu częściach globu. We wzrastających wydatkach na cele wojskowe i na aparat bezpieczeństwa.

Partie-sygnatariusze zwracają się do robotników i ludów świata o wzmożenie walki o pokój i przeciwko imperialistycznym planom wojen i agresji, o wzmożenie walki przeciwko kapitalistycznemu wyzyskowi oraz w obronie suwerenności i praw wszystkich narodów świata. Partie podkreślają, że zmagania o pokój, współpracę i postęp stanowią nieodłączny element walki o obalenie kapitalizmu i zbudowanie socjalizmu.

Niżej podpisane partie wyrażają solidarność z ludami i siłami narodowo-wyzwoleńczymi, rewolucyjnymi i postępowymi, walczącymi przeciwko imperialistycznym agresjom, ingerencjom i groźbom. W szczególności wyrażają swą solidarność z komunistami i innymi anty-imperialistycznymi siłami Bliskiego Wschodu, zwłaszcza z narodem palestyńskim, toczącym bój o prawo do ustanowienia niepodległego państwa palestyńskiego w granicach sprzed roku 1967, ze stolicą we Wschodniej Jerozolimie.



Sygnatariusze:

Algierska Partia Demokracji i Socjalizmu
Komunistyczna Partia Bangladeszu
Komunistyczna Partia Brazylii
Robotnicza Partia Belgii
Nowa Komunistyczna Partia Brytanii
Komunistyczna Partia Kanady
AKEL, Cypr
Komunistyczna Partia w Danii
Komunistyczna Partia Finlandii
Komunistyczna Partia Grecji
Nowa Komunistyczna Partia Niderlandów
Węgierska Komunistyczna Partia Robotnicza
Komunistyczna Partia Indii (Marksistowska)
Komunistyczna Partia Irlandii
Robotnicza Partia Irlandii
Partia Komunistów Włoskich
Partia Pracy Korei
Libańska Partia Komunistyczna
Komunistyczna Partia Luksemburga
Komunistyczna Partia Meksyku
Komunistyczna Partia Norwegii
Palestyńska Partia Ludowa
Peruwiańska Partia Komunistyczna
Komunistyczna Partia Filipin (PKP - 1930)
Komunistyczna Partia Polski
Portugalska Partia Komunistyczna
Komunistyczna Partia RPA
Komunistyczna Partia Federacji Rosyjskiej
Rosyjska Komunistyczna Partia Robotnicza - Rewolucyjna Partia Komunistów
Komunistyczna Partia Hiszpanii
Partia Komunistów Katalonii, Hiszpania
Komunistyczna Partia Ludów Hiszpanii
Komunistyczna Partia Turcji
Komunistyczna Partia Wenezueli
Nowa Komunistyczna Partia Jugosławii