[En]

W pierwszej kolejności pragnęlibyśmy podziękować Robotniczej Partii Belgii za zaproszenie.  Nasze wystąpienie będzie dotyczyło trzech kwestii: dlaczego potrzebna jest nam partia komunistyczna? Jaką partię chcemy budować? I jak chcemy to zrobić?  Biorąc pod uwagę fakt, że nasze organizacje w różnych krajach znajdują się na różnych etapach rozwoju, co także pociąga za sobą różnice w celach taktycznych i strategicznych, skupimy się na tym, jak posunąć się naprzód z miejsca, w którym znajduje się nasza partia w chwili obecnej.

Sytuacja bieżąca

Rozwiązanie Polskiej Zjednoczonej Partii Robotniczej w 1990 roku i przekształcenie jej trzonu w oportunistyczną, socjal-demokratyczną organizację, która odegrała przewodnią role w kontr-rewolucyjnych przemianach ustrojowych, które doprowadziły do podporządkowania się naszego kraju neokolonialnej dominacji bloku UE-USA-NATO, było poważnym ciosem dla ruchu komunistycznego i robotniczego w Polsce. Nie było to wydarzenie przypadkowe, ale odzwierciedlało szereg fundamentalnych błędów w teorii i praktyce PZPR, zwłaszcza pod koniec swoich rządów. Utrata charakteru robotniczego oraz wewnętrzny rozkład organizacji spowodowane były długotrwałym tolerowaniem w swoich szeregach oportunizmu a także wpływów ideologii drobnomieszczańskiej i burżuazyjnej. Obiektywną bazę przywrócenia kapitalizmu można znaleźć w żywiołowym rozwoju stosunków towarowo-pieniężnych w ramach gospodarki socjalistycznej, zarówno oficjalnym jak i czarnorynkowym. Zmiany te doprowadziły do odrodzenia się klasy drobnomieszczańskiej, w swojej klasowej naturze skłaniającej się ku kapitalizmowi. Klasy te uzyskały swoją reprezentację polityczną we frakcji liberalnej w PZPR. Frakcja liberalna w PZPR z czasem przekształciła się w poważną siłę, wspieraną przez zagraniczną burżuazję: zarówno jej skrzydło socjal-demokratyczne jak i liberalne. Ostatecznie przejęła władzę i ułatwiła zwycięstwo kontrrewolucji w 1989 roku. W okresie późniejszym wspierała politykę Międzynarodowego Funduszu Walutowego, popierała wstąpienie do NATO i UE oraz wysłała polskie wojska do Iraku i Afganistanu.1

Komuniści, stanowiący w PZPR znikomą mniejszość, a którzy sprzeciwili się kontrrewolucji utworzyli marksistowsko-leninowską partię polityczną Związek Komunistów Polskich „Proletariat”, przekształconą w 2002 roku w Komunistyczną Partię Polski. Partia ta funkcjonuje pod ciągłym ideologicznym oraz instytucjonalnym ostrzałem antykomunizmu, który po 1989 roku stał się ideologią państwową. Wielu towarzyszy zniechęciło się pod wpływem defetyzmu, burżuazyjnych kłamstw i fałszerstw. Antykomunizm jest nie tylko ideologiczną bronią wymierzoną w przeciwników politycznych czy metodą zachowania stosunków społecznych opartych na wyzysku. Stojąc w obliczu konsekwencji zwycięstwa kontrrewolucji: powszechnego zbiednienia społeczeństwa, wielomilionowego bezrobocia, nierówności społecznych, poważnego i alarmującego pogorszenia się poziomu usług publicznych, szalejącej korupcji i niesprawiedliwości, rządzące elity odwołują się do antykomunizmu jako do jedynej legitymizacji swojej władzy.

Jednak pomimo ciągłych kłamstw, obecnych na okrągło w środkach masowego przekazu, wymierzonych w historię socjalizmu, ponad 30% Polaków wolałaby żyć w socjalizmie niż w kapitalizmie. Do tego faktu często się odnosi jako do „nostalgii” za przeszłością, jednak w rzeczywistości jest to efekt rzeczowej, racjonalnej i krytycznej analizy, w której lud porównuje warunki życia i stosunki społeczne kiedyś i dziś. Zdecydowanie odrzucamy termin „nostalgia”. Dlaczego nie ma masowej „nostalgii” wśród robotników na Zachodzie za czasami, dajmy na to, Harolda Wilsona czy Geralda Forda? Burżuazyjna propaganda stara się na wszelkie sposoby zaciemnić podstawowy i oczywisty fakt, że czasy socjalistycznej Polskiej Rzeczpospolitej Ludowej (1945-1989) znamionowały największe osiągnięcia gospodarcze, polityczne, społeczne i kulturalne w całej historii naszego kraju. Osiągnięcia te zostały zdewastowane przez kontrrewolucję 1989 roku. 

Powyższy zarys opisuje pokrótce warunki, w których działa KPP. Jesteśmy marksistowsko-leninowską partią polityczną, która stawia sobie za cel budowę komunizmu, wyższego stadium socjalizmu, na podstawach społecznej własności środków produkcji, w ustroju dyktatury proletariatu. Ostro sprzeciwiamy się członkostwu Polski w imperialistycznych związkach NATO i UE.

Stajemy naprzeciw otwartej wrogości i podstępnej działalności przeciwko nam ze strony instytucjonalnej (ale także – ze strony oportunistycznej ultra-lewicy i lewicy socjal-demokratycznej), jednak spotykamy się z ciepłym przyjęciem wśród ludzi. Jako że jesteśmy niewielką organizacją, w dalszym ciągu stoimy przed podstawowym zadaniem odbudowania siły organizacyjnej i odzyskania wpływów wśród klasy robotniczej i innych postępowych warstw społecznych.
 
Dlaczego partia komunistyczna?

Nie ma wątpliwości co do tego, że kapitalizm wkroczył w swoją ostateczną fazę. Wcześniej czy później, ale nieuchronnie, sprzeczności wewnątrz systemu imperialistycznego: pomiędzy imperialistycznymi centrami, kapitałem a pracą, produkcją i dystrybucją itd. - nasilą się i gwałtownie zaostrzą, doprowadzając do dramatycznej sytuacji, w której postulaty rewolucji społecznej nie będą już odbierane jako postulaty radykalne. Zadaniem partii komunistycznej będzie wtedy zwrócenie się do klasy robotniczej i innych postępowych warstw społecznych i poprowadzenie ich w stronę obalenia kapitalistycznych stosunków poprzez uspołecznienie środków produkcji i transformację społeczną w kierunku budowy socjalizmu i komunizmu. Należy podkreślić, że transformacja ta jest jedynym sposobem na przezwyciężenie historycznych ograniczeń formacji kapitalistycznej, prowadzącej do wyzysku, głodu, wojen, niewolnictwa i – być może – do ostatecznego unicestwienia całego życia na Ziemi. Ulepszone kierowanie kapitalizmem jest postulatem, wyrażającym interesy klas wyzyskujących. Przedstawia się go robotnikom wówczas, gdy władza burżuazyjna jest zagrożona i gdy burżuazja podejmuje kroki w celu ratowania systemu i swoich przywilejów.  Zdecydowanie odrzucamy socjal-demokratyczne koncepcje „ulepszonego kapitalizmu”, „kapitalizmu z ludzką twarzą” itd. Stoimy na stanowisku, że jedyna prawdziwa droga dla ludzkości została przedstawiona przez pionierskie osiągnięcia marksistowsko-leninowskiej partii komunistycznej, która we właściwy sposób pokierowała rewolucją rosyjską w stronę zwycięstwa nad imperializmem i faszyzmem oraz w stronę utworzenia w XX wieku pierwszego związku państw socjalistycznych.

Doświadczenie socjalizmu XX wieku niesie istotną lekcję. Najważniejsze jest podkreślenie, że udowadnia ono że socjalizm działa, i – że nie tylko „działa” ale niesie ze sobą również największy w historii postęp gospodarczy, społeczny i kulturalny. Wielkie i bezdyskusyjne osiągnięcia socjalizmu były możliwe dzięki opracowaniu teorii marksizmu-leninizmu i jej zastosowaniu w praktyce. Zwycięstwo kontrrewolucji w 1989 nie obala marksizmu-leninizmu. Przeciwnie, widzimy iż to porzucenie jego naukowych zasad doprowadziło do wzrostu oportunizmu, erozji partii komunistycznych i wzmocnienia kontrrewolucji. Dlatego też z dumą deklarujemy naszą przynależność do nurtu: teorii i praktyki marksizmu-leninizmu. Dlatego też tak istotne jest budowa i wzmacnianie partii komunistycznych jako sił reprezentujących socjalizm i komunizm – jedyną alternatywę wobec wyzysku, barbarzyństwa, wojen i destrukcji.

Jaką partię chcemy budować?

Aby ruszyć z miejsca w którym się obecnie znajdujemy, musimy mieć jasną wizję tego, co chcemy osiągnąć. Zakres funkcji partii komunistycznej wykracza daleko poza samo startowanie w wyborach. Partia komunistyczna musi być w stanie rzucić wyzwanie systemowi burżuazyjnemu na wszystkich jego frontach. O sile partii komunistycznej nie decyduje to, czy jest ona liczna i czy osiąga wyborczy sukces. Silna partia komunistyczna to dla nas organizacja, która jest w stanie przeprowadzić natychmiastową i właściwą akcję w odpowiedzi na nagłe zaostrzenie się lub załamanie się sprzeczności wewnątrz imperializmu; która wywiązuje się ze swoich podstawowych zadań, takich jak: wprowadzenie i pogłębienie świadomości klasowej wśród klasy robotniczej; opracowanie argumentów, które będą w stanie rzucić wyzwanie ideologii burżuazyjnej i pokonać ją w debacie publicznej; rozwiązanie w pozytywny sposób wątpliwości ludu; zastosowanie metody marksistowsko-leninowskiej do analizy wydarzeń obecnych i przeszłych i na tej podstawie stworzenie nowej, rewolucyjnej teorii; stworzenie szczegółowego programu przejścia do socjalizmu i obronienie go przed krytyką. Silna partia komunistyczna to także taka, która jest w stanie, bazując na sile teoretycznej i organizacyjnej, wpłynąć i stanąć na czele walki klasowej proletariatu i innych postępowych warstw społecznych. W ten sposób widzimy naszą komunistyczną partię w przyszłości i dołożymy wszelkich starań, aby ten cel osiągnąć.      

Uważamy iż wiele w wymienionych powyżej punktów nie zależy od wielkości organizacji i ilości członków, ale jest raczej funkcją ich zdolności intelektualnych, organizacyjnych oraz potencjału nauki marksizmu-leninizmu. Nawet niewielka organizacja jest w stanie stworzyć potężny przekaz, który z powodzeniem przezwycięży ideologię burżuazji i jej wpływy a także poszerzy świadomość ludu. Nawet niewielka organizacja może blisko współpracować z innymi grupami i organizacjami społecznymi (takimi jak np. związki zawodowe), wywierać na nie wpływ i doradzać im, inicjować i uczestniczyć w różnorodnych projektach i tworzyć taktyczne sojusze (takie jak organizacje antyimperialistyczne), które w istotny sposób wzmocnią jej przekaz i wpływ, umożliwiając przejście na bardziej strategicznie wysunięte pozycje w kierunku rewolucji socjalistycznej. 

Prawidłowe stanowisko i silne przesłanie stworzone i ogłoszone przez partię komunistyczną jako natychmiastowa odpowiedź na gwałtowne zaostrzenie się sprzeczności wewnątrz imperializmu (które mogą przybrać formę imperialistycznej wojny lub niepokojów społecznych), może stać się czynnikiem decydującym. Silna partia komunistyczna to dla nas partia, która jest przygotowana na taką sytuację. Podczas gdy w krytycznym momencie ultralewicowi i socjaldemokratyczni oportuniści pod różnymi pretekstami opowiedzą się za ratowaniem kapitalizmu, silna partia komunistyczna przedstawi alternatywę i poprowadzi walkę klas i ludu w kierunku obalenia stosunków kapitalistycznych, w stronę budowy socjalizmu i komunizmu; podążając za przykładem i doświadczeniem pionierów i sukcesem socjalizmu XX wieku, ale wzbogaconym o nowe osiągnięcia nauki i techniki, lepiej potrafiącym się obronić przed wewnętrzną i zewnętrzną kontrrewolucją, erozją rządzącej partii. Oczywiście, wymaga to poważnej pracy przygotowawczej, zarówno teoretycznej jak i praktycznej.

Jak iść do przodu?

Rzeczywisty postęp w naszej działalności dokonuje się na skutek zaangażowania w bieżące zmagania, a te w każdym kraju są inne. Nasza partia została zmuszona do obrony, i poprzez tą obronę – atak. Wytrzymaliśmy zmasowaną ideologiczną kampanię, wymierzoną w podstawowe zasady marksizmu-leninizmu. W obecnej chwili walczymy z naporem antykomunizmu, rewizjonizmu historycznego i naporu kłamstw, dotyczących socjalizmu XX wieku. Tych ostatnich burżuazja używa nie tylko jako jednych z ostatnich argumentów obrony kapitalizmu, jakie jej pozostają, ale także jako uzasadnienie zmian legislacyjnych mających na celu prześladowanie komunistów. Nasz III Zjazd podjął szereg działań, mających na celu odbudowanie i wzmocnienie partii. Wystąpiliśmy z szeregiem oświadczeń, wyjaśniających nasze stanowiska wobec imperializmu i wyraziliśmy w nich poparcie dla słusznych żądań różnych grup społecznych. Z myślą o odparciu ideologii burżuazyjnej prowadzimy stronę internetową, wydajemy także miesięcznik „Brzask”. Udzielamy wsparcia naszej organizacji młodzieżowej - KMP, która wykonuje ważną pracę wśród młodzieży.

Z miejsca, w którym znaleźliśmy się w chwili obecnej możemy posunąć się do przodu poprzez wzmocnienie naszego frontu przeciwko antykomunizmowi. W Polsce antykomunizm jest szczególnie żywotny dzięki dużym wpływom Kościoła Katolickiego i tak zwanej „patriotycznej” prawicy. Celem antykomunizmu jest zafałszowanie i kryminalizacja ruchu komunistycznego, izolacja partii komunistycznej od klasy robotniczej i ludu. Antykomunizm nie przejdzie! Jesteśmy przekonani, że na tym polu jest dużo przestrzeni do współpracy międzynarodowej pomiędzy partiami komunistycznymi regionu i Europy w ogóle. Rośnie potrzeba międzynarodowego projektu, który miałby za zadanie zebranie danych oraz odparcie antykomunizmu, który opowiedziałby prawdę o socjalizmie XX wieku, odsłonił i zdemaskował kłamstwa antykomunizmu, przeszkodził burżuazji w zatruwaniu umysłów młodszego pokolenia.

Możemy posunąć się do przodu poprzez podejmowanie i wspieranie różnorodnych inicjatyw na szczeblu lokalnym, poprzez bliską współpracę z robotnikami i ludem. Możemy w ten sposób wzmocnić nasze wpływy, uzyskać kontakty i uzyskać możliwość bezpośredniego, publicznego przedstawienia naszych racji. Wyrażając się bardziej ogólnie: poprzez wspieranie słusznych żądań i spraw różnych grup społecznych, poprzez bliski udział w walce klas, poprzez taktyczną elastyczność i gotowość do tworzenia sojuszy taktycznych, poprzez współpracę i wpływ na różne grupy społeczne, nie będące wrogimi wobec komunistów – możemy odbudować wpływy wśród klasy robotniczej i szerokich rzesz społecznych, możemy stać się katalizatorem w kształtowaniu się świadomości klasowej oraz powszechnemu zrozumieniu prawdziwej natury imperializmu. 

Istotnym i kluczowym zadaniem jest przeprowadzenie obszernej pracy teoretycznej nad doświadczeniami rodzimego ruchu komunistycznego i robotniczego. Należy uruchomić projekt, którego celem byłoby wypracowanie zadowalającej odpowiedzi na pytanie o silne strony oraz słabości ruchu komunistycznego;  podanie konkretnych przyczyn zwycięstwa kontrrewolucji w naszym kraju; ocena decyzji podejmowanych na różnych etapach budownictwa socjalistycznego itd. Konieczne jest zebranie informacji o „czasach socjalizmu” w naszych krajach i poddanie ich krytycznej analizie, ale także – zaznaczenie niekwestionowanych osiągnięć i podkreślenie wielkiego sukcesu budowy socjalizmu  aby móc przekazać je w uporządkowanej formie kolejnym pokoleniom. Powinniśmy inicjować lub wspierać wszystkie inicjatywy – często spontaniczne – stawiające sobie podobne cele.

Konieczne jest także przeprowadzenie obszernej pracy teoretycznej nad socjalizmem przyszłości, tak abyśmy mogli podać konkretne rozwiązania, opisać konkretną i realistyczną drogę do rewolucyjnej transformacji z kapitalizmu do socjalizmu i komunizmu. Powinniśmy być w stanie dać pozytywną i szczegółową odpowiedź na pytania, kwestie i problemy, które mogą wyniknąć z realizacji naszych postulatów: wystąpienie z UE i NATO, ucieczka kapitału; dług zagraniczny; możliwa interwencja kontrrewolucyjna lub blokada; drobni producenci, handlarze i rolnicy; centralne planowanie gospodarcze; uprzemysłowienie; współpraca międzynarodowa itd. Ta obszerna praca teoretyczna powinna odnosić się do doświadczeń socjalizmu XX wieku. Realizacja tego projektu dałaby nam poważną przewagę nad oportunistyczną ultra-lewicą i socjal-demokracją; ta pierwsza posiada tylko puste slogany. Silna teoria może stać się decydującym czynnikiem, który będzie działał na korzyść partii komunistycznej, jej programu i praktyki. Jak to powiedział Lenin: „Bez rewolucyjnej teorii, niemożliwy jest ruch rewolucyjny”.

Ważnym czynnikiem umocnienia się partii komunistycznej jest kwestia nowych kadr i młodzieży. Przyszłe cele ruchu komunistycznego i robotniczego będą realizowane przez przyszłe pokolenie; kwestia wychowania młodych towarzyszy jest więc kluczowa. Praca z młodzieżą, edukacja marksistowsko-leninowska należy do najważniejszych zadań partii komunistycznej na obecnym etapie. Jest to przede wszystkim ważne dlatego, iż młodzi ludzie są szczególnie podatni nie tylko na antykomunizm, ale na wszystkie formy przewrotnego, ultra-lewicowego i socjal-demokratycznego oportunizmu. Za jego pomocą burżuazja stara się osłabić ruch komunistyczny i partie komunistyczne, odizolować jego sympatyków i potencjalnych działaczy, zamykając ich w nieszkodliwych, ultra-lewicowych sektach politycznych, które często przyjmują pozycje otwarcie pro-imperialistyczne i antykomunistyczne.

Walka z ultra-lewicowym i socjaldemokratycznym oportunizmem jest kolejnym wiążącym zadaniem partii komunistycznej. Konieczne jest odsłonięcie i zdemaskowanie historycznej misji ultra-lewicy i socjaldemokracji jako skrzydeł burżuazji, piątej kolumny w ruchu komunistycznym i robotniczym. Konieczne jest odrzucenie przewrotnego wezwania do „jedności lewicy”, jako celującego w neutralizację linii politycznej partii komunistycznej. Lewica oportunistyczna jest sojuszem sił burżuazyjnych w kręgach krytycznych wobec kapitalizmu. Jej zadaniem jest siać zamęt, dezorientację; niszczyć ruch i wymuszać przyjmowanie fundamentalnie błędnych i szkodliwych stanowisk. Przykładowo, wiele prądów ultra-lewicowych wspierało kontrrewolucyjną działalność „Solidarności”2 i innych „kolorowych rewolucji”. W chwili obecnej wspierają oni terrorystów Al-Kaidy w Libii, walczących w imię imperializmu USA/UE przeciwko jednej z ostatnich sił postępu w Afryce. Socjaldemokraci, z drugiej strony, otwarcie popierają NATO oraz UE, która jest imperialistycznym związkiem kapitału monopolistycznego Europy Zachodniej. Oba te prądy są wrogie wobec marksizmu-leninizmu. Ich destrukcyjne, pro-imperialistyczne działania muszą zostać wyeksponowane i pokonane.      

Ostatnią rzeczą, o której chcielibyśmy wspomnieć, to fakt, że wielu towarzyszy zostało zniechęconych do działalności przez zwycięstwo kontrrewolucji 1989 i postępy reakcji ostatnich trzech dekad. Jednakże wszystkie te zdobycze imperializmu są tymczasowe. Pędząca machina kapitalizmu nie jest w stanie się utrzymać przy życiu, jej upadek jest pewny. Rozszerzanie się wewnętrznych sprzeczności kapitalizmu doprowadzi do sytuacji w której alternatywa socjalistyczna raz jeszcze, i ostatecznie, zostanie rozważona i przyjęta przez robotników i lud. Nasz wiek będzie wiekiem wielkiego postępu socjalizmu. Będzie on wielkim wyzwaniem i misją dla partii komunistycznej. Najważniejsze jest, aby upewnić się, że można osiągnąć zwycięstwo i że ludzie pracy mogą zatryumfować na wyzyskiem i imperializmem.

Tow. Bie
Komunistyczna Partia Polski