W dniach 28 i 29 czerwca 2011 roku odbył się w Grecji 48-godzinny strajk generalny przeciwko posunięciom dyktowanym przez Międzynarodowy Fundusz Walutowy, Europejski Bank Centralny i Unię Europejską. Setki tysięcy robotników odpowiedziało na wezwanie PAME (Wszechrobotniczego Frontu Bojowego - centrali związków zawodowych związanej z Komunistyczną Partią Grecji) i wzięło udział w strajkach i demonstracjach, które miały miejsce w 65 miastach kraju.

Przyłączyli się do nich mali przedsiębiorcy, drobni rolnicy, emeryci i renciści oraz imigranci i studenci. Pod bramami fabryk i na rampach portowych stoczono ciężkie walki w obronie strajku i po to, żeby kapitał poczuł siłę klasy robotniczej tam, gdzie go to zaboli najbardziej. PAME wezwała również robotników do dalszego oporu, by dać zorganizowaną odpowiedź na zawczasu przygotowane prowokacyjne akcje, które służą mediom i pozostałym siłom do dyskredytacji walki ludzi pracy.

Główna demonstracja odbyła się w Atenach. Uczestniczyła w niej delegacja Komitetu Centralnego Komunistycznej Partii Grecji na czele z przewodniczącą Aleksandrą Paparigą. Następnie ulicami miasta przeszedł pochód, który zakończył się na placu Omonia, gdzie protestujący zatrzymali się aż do czasu, gdy odbyło się w parlamencie głosowanie nad nowymi antyludowymi uregulowaniami. Zostały one przyjęte po południu większością 155 głosów, dzięki partii socjaldemokratycznej PASOK.

Natomiast klub parlamentarny Komunistycznej Partii Grecji (KKE) głosował przeciwko całemu temu przedsięwzięciu, a następnie udał się na demonstrację PAME, gdzie Towarzyszka Papariga pozdrowiła zgromadzonych i podkreśliła konieczność wzmożenia walki o klęskę wrogich ludowi planów rządu, kapitału i Unii Europejskiej.



Tłumaczenie ze strony www.ksm.cz

Peter