XX Międzynarodowe seminarium komunistyczne, Bruksela 13-15 Maja 2011

Końcowa deklaracja 20 międzynarodowego seminarium komunistycznego pod hasłem „Wzmocnienie partii komunistycznych w okresie pogłębiającego się kryzysu kapitalizmu” rozpoczyna się ogólnym wnioskiem, mówiącym iż warunki obiektywne (kryzys kapitalizmu, zaostrzanie się sprzeczności wewnątrz tego systemu, ludowe wystąpienia) sprzyjają wzmacnianiu się pozycji partii komunistycznych. Przed partiami komunistycznymi stoi więc zadanie dalszego rozwoju na wszystkich frontach: ideologicznym, politycznym i organizacyjnym.

Zarówno w Europie (Grecja, Portugalia, Francja), jak i w  Egipcie i Tunezji byliśmy świadkami, jak kryzys kapitalizmu doprowadził do masowych wystąpień ludności. W Europie, ekspansja kapitalizmu: programy „cięć” i wiążący się z tym atak na prawa robotnicze i ludowe, spotkały się z bohaterskim oporem ze strony robotników i młodzieży. Interwencja imperializmu w Libii, Syrii i Bahrajnie udowodniła również, że kryzys kapitalizmu powoduje zaostrzenie walki wewnątrz-imperialistycznej, pomiędzy imperialistycznymi centrami. Walka ta koncentruje się wokół surowców energetycznych (ich wydobycia i transportu). Na całym świecie dochodzi do zaostrzenia sprzeczności między ekspansją imperializmu a ruchami narodowo-wyzwoleńczymi. Walka ta przybiera różne formy, od masowych ruchów społecznych walczących o podstawowe prawa ekonomiczne i polityczne (Indie, Bangladesz, Kolumbia, Burkina Faso, inne), do powstańczej, zbrojnej walki rewolucyjnej (Filipiny, Kolumbia).  

W deklaracji czytamy również, że obecny kryzys jest znacznie głębszy, aniżeli kryzys lat 1930-tych. Końca kryzysu nie widać, a raczej zbliżającą się jego nową falę. Sprzeczności, które doprowadziły do jego wybuchu nie zostały rozwiązane. Fundamentalna sprzeczność między możliwościami produkcyjnymi a dystrybucją doprowadziła do kryzysu nadprodukcji. Sprzeczność ta jest jeszcze pogłębiana poprzez spadek siły nabywczej ludu na skutek burżuazyjnej strategii „cięć” (wspieranej przez imperialistyczne organizacje takie jak Unia Europejska, Międzynarodowy Fundusz Walutowy i Europejski Bank Centralny) oraz poprzez dramatyczny wzrost cen ropy naftowej, surowców oraz żywności. Środki te wprowadzane przez kapitalistyczne monopole w celu zachowania swoich zysków z produkcji oraz spekulacji, powodują jedynie zaostrzanie się kryzysu.

W odpowiedzi na kryzys siły socjaldemokratyczne i reformistyczne postulują naprawę systemu i promują wizję „zdrowego kapitalizmu”. Jest to nie tylko samookłamywanie się ale także – okłamywanie ludu. Istotą kapitalizmu jest koncentracja władzy i własności w rękach monopoli i oligarchii finansowej. Wyzysk pracy, kryzysy, anarchia i niestabilność produkcji są nieodłączną cechą osiągania przez nie zysków. Te patologie można usunąć jedynie poprzez uspołecznienie środków produkcji – czytamy w deklaracji.

Burżuazja broni się przed eskalacją wewnątrz-kapitalistycznych sprzeczności poprzez wspieranie sił antykomunistycznych: nacjonalizmu, populizmu i ksenofobii oraz poprzez wzmacnianie swojego skrzydła socjaldemokratycznego i liberalnego. Siły te mają za zadanie „odwrócić robotników i lud od swoich prawdziwych wrogów i zniszczyć świadomość klasową”; „stworzyć przeszkody dla jedynego wyjścia z kapitalizmu – dla socjalizmu”. Kolejną formą obrony burżuazji jest ograniczanie praw demokratycznych, takich jak np. prawa do strajku. Pod pretekstem walki z terroryzmem burżuazja wzmacnia swój aparat represji – pogwałcając prywatność, masowo gromadzi się szczegółowe dane osobowe w celu wykorzystania ich w okresie eskalacji walki klas i nasilania się niepokojów społecznych. Podobnym celom – zastraszeniu robotników - służy również negacja osiągnięć socjalizmu XX wieku.

W skali geopolitycznej obserwujemy zaostrzanie się sprzeczności wewnątrz-imperialistycznych, mające charakter rywalizacji o surowce i rynki. Rywalizacja pomiędzy tracąca wpływy USA a wzrastającymi potęgami jak np. Japonią czy UE nasila się i może doprowadzić do protekcjonizmu, otwartych konfliktów: finansowych i zbrojnych. Równocześnie nasilają się konflikty w ramach UE, pomiędzy Niemcami, Francją i innymi krajami. Niemcy i Francja starając się uchronić interesy kapitalistycznych monopoli wprowadzają gospodarczy dyktat. W związku z tym powołana została Strategia Lizbońska 2010, która zakłada koordynację obrony interesów imperializmu, łagodzenie rywalizacji między siłami imperialistycznymi. Strategia ta, pod pretekstem walki z terroryzmem, umożliwia zbrojne interwencje na całym świecie, przy użyciu elastycznych i mobilnych sił zbrojnych. Z ich zastosowaniem mieliśmy do czynienia w przypadku interwencji w Libii i na Wybrzeżu Kości Słoniowej. Co istotne, ekspansywne plany USA są w całkowitej zbieżności ze Wspólną Polityką Obronną UE.

W związku z powyższym zadania partii komunistycznych zostały w deklaracji szczegółowo omówione. Partia komunistyczna pełni kluczową rolę w przejściu od kapitalizmu do socjalizmu poprzez organizację wystąpień ludowych, odpowiednie pokierowanie nimi i ukazanie drogi do zakwestionowania systemu kapitalistycznego. W tym celu lud musi być politycznie świadomy a jego partia ideologicznie i organizacyjnie spójna i sprawna. Istotne jest całkowite zerwanie i walka z oportunizmem i ze złudzeniem, że kapitalizm można naprawić.

Partia komunistyczna, jako szczególna siła, wzmacnia się poprzez walkę z siłami burżuazyjnymi.  Walka parlamentarna oraz praca w burżuazyjnych instytucjach służy jedynie jako środek zwrócenia się do robotników i ludu i poprowadzenia jego walki. Partia powinna również działać bezpośrednio wśród klasy robotniczej i w związkach zawodowych, tak aby rozwijać swój robotniczy charakter. Autorzy deklaracji wspominają również iż wzmocnienie partii komunistycznej i przygotowanie jej do decydującej walki jest w obecnym okresie zadaniem kluczowym. W każdym kraju, partia powinna dokonać analizy rozkładu sił klasowych, społecznych sojuszy i strategii rewolucyjnej, korzystając z metody marksizmu-leninizmu. Na tej podstawie konieczne jest stworzenie programu odpowiadającego natychmiastowym żądaniom i potrzebom klasy robotniczej i ludu. Wzmocnienie wpływów wśród tych klas i budowa świadomości rewolucyjnej, a także tworzenie szerokich sojuszy, skupiających również małych i średnich rolników, samozatrudnionych i inne warstwy ludowe jest istotnym celem działania, bez względu na wielkość organizacji.

Na polu organizacyjnym, partia komunistyczna powinna się kierować zasadą demokratycznego centralizmu.

Od nas i od tego, czy nasze organizacje są silne ideologicznie i politycznie, będzie zależało czy wykorzystamy szansę, jaką niesie pogłębienie się sprzeczności kapitalistycznych – czytamy w deklaracji. Nadszedł czas, aby przekonać tych, co pomstują jedynie na neo-liberalizm, że nie chodzi tutaj o wybór poszczególnej polityki, ale  całego systemu, formacji społeczno-gospodarczej. Nadszedł czas aby przekonać tych, którzy pomstują na wszechwładze banków i nadużycia spekulantów, że władza kapitału nie może zostać ulepszona, ona może zostać jedynie obalona. O socjalizmie powinniśmy mówić cały czas, a nie czekać na moment, kiedy wyda się to stosowne.

Istnieje wiele grup i klas społecznych, pokrzywdzonych w wyniku kryzysu gospodarczego: kobiet, uchodźców, robotników-emigrantów, młodzieży itd. Warunki kryzysu dają duże możliwości do zwrócenia się do nich, a przede wszystkim do młodzieży, która będzie stanowiła trzon rewolucji w przyszłości.  

Deklaracja kończy się wezwaniem do międzynarodowej solidarności i współpracy partii komunistycznych, walczących ze wspólnym wrogiem, jakim jest imperializm. Współpraca ta oraz idąca w parze, wymiana doświadczeń powinna ulec wzmocnieniu na polu teoretycznym, politycznym i organizacyjnym.