26.07.1944 - Śmierć Pawła Findera i Małgorzaty Fornalskiej

W listopadzie 1943 roku zostali aresztowani przez Gestapo i po 8 miesiącach potwornego śledztwa i tortur straceni na Pawiaku wybitni działacze PPR: sekretarz KC partii Paweł Finder i członek KC Małgorzata Fornalska.

Paweł Finder (ur. w 1904 r. w Bielsku) po ukończeniu Wydziału Chemicznego Uniwersytetu Wiedeńskiego i otrzymaniu dyplomu inżyniera pracuje naukowo we Francji, m. in. pod kierownictwem wielkiego uczonego - Fryderyka Joliot-Curie. Ofiarna działalność w szeregach partii komunistycznej, wśród emigrantów, pozostawia mu coraz mniej czasu na pracę badawczą. Po powrocie do kraju w 1928 roku poświęca się całkowicie działalności rewolucyjnej w KPP.

Trzykrotnie aresztowany, skazany w 1934 roku na 12 lat więzienia - wydostaje się na wolność dopiero we wrześniu 1939 roku. W 1941 r. przedostaje się do Warszawy, gdzie wraz z wybitnymi rewolucjonistami, byłymi działaczami KPP, organizuje Polską Partię Robotniczą. Po śmierci tow. Nowotki KC partii powierza mu funkcję sekretarza KC PPR.

Z tow. Finderem współpracuje w okresie okupacji tow. Małgorzata Fornalska (ur. w 1902 r. w Fajsławicach na Lubelszczyźnie). Córka małorolnego chłopa, rozpoczęła działalność rewolucyjną w SDKPiL. Całe swe życie poświęciła walce o wyzwolenie mas pracujących z niewoli kapitalistów i obszarników. W okresie rządów sanacji tow. Fornalska, prześladowana za działalność w KPP, skazana została na wiele lat więzienia.

W 1942 roku była jednym ze współorganizatorów PPR i członkiem jej KC. W niezwykle trudnych warunkach okupacji działa na wielu odcinkach pracy partyjnej - organizuje drukarnię i kolportaż prasy, zakłada organizacje partyjne w terenie, kieruje opieką nad więźniami politycznymi.

Aresztowanie Pawła Findera, Małgorzaty Fornalskiej i wielu innych działaczy partii spowodowane było przez zbrodnicze elementy współpracujące z Gestapo, związane z delegaturą "londyńskiego rządu", którym klika Spychalskiego ułatwiała przeniknięcie do sztabu Gwardii Ludowej. Śmierć ofiarnych bojowników sprawy socjalizmu uczy czujności wobec wroga, który nie cofa się przed najbardziej plugawą zbrodnią w podstępnej walce z bojownikami sprawy robotniczej.