Wierny syn bułgarskiej klasy robotniczej, Georgi Dymitrow, już w 15. roku życia włącza się do walki o wyzwolenie ludu pracującego. W działalności w związkach zawodowych, a następnie w szeregach partii tesniaków - marksistowskiego nurtu bułgarskiej socjaldemokracji - zdobywa rewolucyjne doświadczenie, wyrasta na wybitnego działacza partii. W 1909 roku jest już członkiem KC partii i kieruje z jej ramienia ruchem związkowym.

W 1919 roku partia tesniaków przekształca się w Komunistyczną Partię Bułgarii i wstępuje do Międzynarodówki Komunistycznej. Dymitrow - jeden z jej najwybitniejszych przywódców - reprezentuje partię na Kongresie Międzynarodówki. W czerwcu 1923 r. w wyniku krwawego przewrotu obejmuje w Bułgarii władzę monarcho-faszystowska klika. Zdelegalizowana partia pod kierownictwem Dymitrowa i Kolarowa przygotowuje zbrojne powstanie przeciwko faszystowskiej dyktaturze. Pierwsze wystąpienie zbrojne mas ludowych przeciwko faszyzmowi kończy się porażką.

Dymitrow wraz z wieloma przywódcami partii wyjeżdża na emigrację, gdzie staje się wybitnym działaczem międzynarodowego ruchu robotniczego. Nieustraszoność bojownika i talent trybuna ze szczególną mocą przejawiły się podczas procesu lipskiego w 1933 roku, kiedy to Dymitrow zdemaskował prowokację faszystowską, jaką było podpalenie Reichstagu, odsłonił przed całym światem zwierzęce oblicze faszyzmu. Mężna postawa Dymitrowa na procesie lipskim odegrała wielką rolę w mobilizacji sił klasy robotniczej i wszystkich ludzi pracy do walki z wojną i faszyzmem. Dzięki interwencji rządu radzieckiego i rewolucyjnemu zrywowi mas pracujących całego świata, Dymitrow został wyrwany z krwawych szponów faszyzmu i przybył do ZSRR. W 1935 roku zostaje wybrany sekretarzem generalnym Międzynarodówki Komunistycznej.

Zwycięstwo Związku Radzieckiego nad faszyzmem stworzyło w Bułgarii warunki do objęcia władzy przez lud pracujący. Po 22 latach wygnania Dymitrow wraca do kraju i staje na czele partii. Entuzjastycznie przyjęty przez naród, staje się jego przywódcą w budowie ludowo-demokratycznej Bułgarii. Wielką pracę prezesa Rady Ministrów Bułgarskiej Republiki Ludowej i sekretarza KC Komunistycznej Partii Bułgarii przerywa śmierć 2 lipca 1949 r. Dobiegło kresu życie, które służyć będzie robotnikom jako wzór nieśmiertelnego hartu i oddania sprawie socjalizmu.