18.04.1892 – urodził się Bolesław Bierut

Twoje słowa są dla nas drogowskazem,

proste, mocne, hartowne jak stal,

w jasną przyszłość idziemy z Tobą razem

trudną drogą wyrzeczeń i walk.

Okrutny był los polskiego ludu cierpiącego w XIX wieku pod jarzmem ucisku narodowego i kolonialnego. Ciężka była tyrania trzech obcych zaborców i rodzimych wyzyskiwaczy. Katorga ani kajdany nie przestraszały jednak bojowników o wolność. Sztandar walki o wyzwolenie narodowe i społeczne wzniesiony przez „Proletariat” Waryńskiego – przejmuje Socjaldemokracja Królestwa Polskiego i Litwy, pierwsza marksistowska partia w Polsce. Pod jej kierownictwem robotnicy polscy zrywają się do zażartej walki przeciwko zaborcy w 1905 roku. Rewolucja 1905 roku – pierwsza rewolucja rosyjska – ogarnia ziemie polskie. Walczą na barykadach włókniarze Łodzi, strajkują robotnicy Zagłębia, w demonstracyjnym pochodzie ruszają ulicami robotnicy Warszawy. Do walki przeciw zaborcy przyłącza się również młodzież szkolna, ogłaszając strajk powszechny. W jednej ze szkół Lublina trzynastoletni chłopiec daje hasło strajku rzucając kałamarzem w portret cara. Był to Bolesław Bierut. Zapłacił za ten czyn wydaleniem ze szkoły.

Rewolucja 1905 roku została krwawo stłumiona przez carat. W całym wielkim imperium rozszalał się terror policyjny, wzmogły się represje przeciwko masom pracującym. Wydalony ze szkoły Bierut próbuje wielu zajęć: pracuje przy budowie jako podręczny, zarabia na życie roznoszeniem gazet. Zdobywa następnie na kilka lat stałą pracę w drukarni w Lublinie – jest pomocnikiem drukarskim, zecerem, a w końcu metrampażem. Mimo niezwykle trudnych warunków wykorzystuje każdą chwilę do pracy nad sobą. Dokształca się w szkołach wieczorowych, do późna w nocy siedzi nad książką, by pogłębić i rozszerzyć swe wiadomości.

Młody robotnik stale szukający możliwości zdobywania wiedzy trafia do robotniczego stowarzyszenia oświatowego „Przyszłość”. Stowarzyszenie to, podobnie jak i inne robotnicze zrzeszenia i związki, jest terenem żywej działalności agitacyjnej i propagandowej pracujących w nielegalnych warunkach partii rewolucyjnych SDKPiL i PPS-Lewicy. W stowarzyszeniu „Przyszłość” Bolesław Bierut nawiązuje kontakt z działaczami PPS-Lewicy i sam zostaje jej członkiem. Utrzymuje również bliskie stosunki z członkami SDKPiL.

Po wybuchu wojny SDKPiL i PPS-Lewica występują stanowczo przeciw wojnie prowadzonej w imię interesów międzynarodowego kapitału. Wzywają zgodnie ze wskazaniami Lenina do obrócenia bagnetów w pierś własnej burżuazji, do zamienienia wojny o cudze, antynarodowe interesy w walkę o władzę ludu pracującego. Bolesław Bierut wraz z towarzyszami z obu partii demaskuje nacjonalistyczną, zdradziecką politykę PPS-Frakcji – dywersji w ruchu robotniczym zaprzedanej imperialistycznym Niemcom i Austrii. Walczy o niepodległą Polskę ludu pracującego.

Zwycięski w Październikowej Rewolucji lud rosyjski przynosi wolność także narodowi polskiemu. Pierwszy rząd robotników i chłopów – kierowany przez wielkiego Lenina – przekreśla haniebne traktaty rozbiorów Polski. Pod kierownictwem SDKPiL masy pracujące Polski rozpoczynają rewolucyjną walkę o pełne wykorzystanie zwycięstw Wielkiego Października – organizują Rady Delegatów Robotniczych, zaczątek władzy proletariatu. W zmaganiach ludu polskiego bierze czynny udział Bolesław Bierut. Uczestniczy w organizowaniu rad w stolicy, a następnie jest aktywnym działaczem Rady Delegatów Robotniczych w Lublinie.

Nadchodzi wielki dzień w historii polskiego ruchu robotniczego – 16 grudnia 1918 roku na Kongresie Zjednoczeniowym SDKPiL i PPS-Lewicy powstaje Komunistyczna Partia Robotnicza Polski (KPRP). Pod sztandarem partii – bohaterskiej awangardy ludu polskiego – staje natychmiast Bolesław Bierut. W potwornych warunkach terroru policyjnego i prowokacji partia zdobywa doświadczenie w kierowaniu rewolucyjną walką proletariatu, rośnie i hartuje się w codziennych zmaganiach. W walkach przeciw rządom burżuazji i obszarnictwa, o zwycięstwo ludu pracującego, prowadzonych przez partię, rozwija i hartuje się jej młody działacz Bolesław Bierut przechodząc na coraz trudniejsze i bardziej odpowiedzialne nielegalne posterunki pracy partyjnej. Pracuje także w ruchu spółdzielczym i oświatowym.

Partia w trudnych warunkach nielegalnej działalności oddziałuje na masy pracujące, na cały naród za pośrednictwem licznych legalnych instytucji, zrzeszeń, związków itp. Dużą wagę przywiązuje do ruchu spółdzielczości spożywców, który cieszy się wielką popularnością wśród robotników, uniezależniając ich częściowo od sklepikarzy-spekulantów po lichwiarsku żerujących na robotniczej nędzy. Bolesław Bierut organizuje z ramienia partii sieć spółdzielni w Zagłębiu, w Warszawie i Lublinie. Jest jednym z kierowników Związku Robotniczych Spółdzielni Spożywców w Warszawie, przyczynia się do rozwoju jedynego wówczas polskiego marksistowskiego wydawnictwa – Spółdzielni „Książka”.

Jesienią 1923 roku partia powierza Bierutowi odpowiedzialne zadania w czerwonym Zagłębiu. Jako członek egzekutywy Komitetu Okręgowego partii i kierownik tamtejszego Związku Spółdzielni Spożywców, Bolesław Bierut jest jednym z najczynniejszych, znanych i cenionych przywódców walczących robotników Zagłębia.

Żyłeś zawsze, jak żyją mocni ludzie,

życiem twardym, nie wolnym od chmur.

W naszej walce, w codziennym twórczym trudzie,

Twoje życie nam służy za wzór.

Pod koniec następnego roku Bolesław Bierut, sześciokrotnie aresztowany i więziony w Zagłębiu, śledzony przez policję powraca do Warszawy, gdzie obejmuje ważne funkcje w kierownictwie partyjnym; między innymi jest przez pewien czas członkiem Sekretariatu KC KPP. Aktywny, znany działacz nie może w warunkach terroru burżuazji pracować długo na tym samym stanowisku. Trzeba zmieniać teren działania, przechodzić często do innej pracy. Jednak i to nie gwarantuje bezpieczeństwa osobistego. Kierownictwo partii, chroniąc go przed aresztowaniem – poleca towarzyszowi Bierutowi wyjechać na emigrację. W pierwszym etapie pobytu poza krajem – w Pradze, Wiedniu, Sofii – pochłania go praca w międzynarodowych organizacjach klasy robotniczej; wierny zasadom proletariackiego internacjonalizmu, pomaga z całego serca bratnim partiom w ich walce o wyzwolenie ludu pracującego. Dalsze lata – pobyt w Kraju Rad – wykorzystuje dla wnikliwych studiów dzieł wielkich wodzów proletariatu: Marksa, Engelsa, Lenina i Stalina, dla pogłębienia znajomości teorii i praktyki międzynarodowego ruchu robotniczego – niezbędnego oręża w walce przeciwko ciemiężycielom.

Kraj ojczysty, o którym myśli ciągle, gdzie chciałby zużytkować zdobyte doświadczenie w służbie robotników i chłopów – przeżywa w latach 1929-33 straszliwy kryzys gospodarczy. Po powrocie towarzysza Bieruta do ojczyzny, partia powierza mu kierownictwo wielką armią mas pracujących w najbardziej zrewolucjonizowanym ośrodku walk strajkowych – w Łodzi. Niedługo może jednak pozostać sekretarzem Łódzkiego Komitetu Okręgowego KPP. Następnie kierownictwo partii kieruje go do odpowiedzialnej pracy w Międzynarodowej Organizacji Pomocy Rewolucjonistom (MOPR). Bolesław Bierut obejmuje kierownictwo organizacji skupiającej oprócz komunistów szerokie koła ludzi różnych sfer, pragnących przyjść z pomocą bojownikom prześladowanym przez terror faszystowskiej dyktatury, tropionym przez policję, dziesiątkami wtrącanym do więzień. MOPR, zdezorganizowana wskutek aresztowań, rozwija teraz pod kierownictwem towarzysza Bieruta szeroką działalność. Tu znów – podobnie jak w okresie pracy w spółdzielczości – Bolesław Bierut styka się na co dzień z setkami ludzi dalekich częstokroć od komunizmu, z mało uświadomionymi robotnikami, z inteligentami i uczonymi, z rzeszami drobnych urzędników – z tymi, którzy boleśnie odczuwają wszystkie plagi kapitalizmu. Dokładne poznanie życia, trosk i radości, pragnień i wahań wszystkich warstw swego narodu, wyjaśnianie takim ludziom, skąd padają ciosy nędzy, bezrobocia, braku perspektyw, przygotowywanie ich do walki, uzbrajanie w wiarę w zwycięstwo – taka była przez długie lata treść partyjnej roboty Bolesława Bieruta.

Po 1933 roku – po dojściu do władzy Hitlera – partia wskazuje całemu narodowi na niebezpieczeństwo grożące Polsce ze strony faszystowskich Niemiec. Komuniści i skupiające się wokół nich lewicowe grupy demaskują zdradziecką politykę sanacji, koncentrują wszystkie swe wysiłki dla zespolenia ludu pracującego, całego narodu w celu obrony zagrożonej niepodległości. Wielu wybitnych działaczy partii – a wśród nich towarzysza Bieruta – faszystowski reżim wyrywa z szeregów walczących. Aresztowany w 1933 roku, a następnie skazany na długoletnie więzienie, dzieli w katowniach Rawicza wraz z Marianem Buczkiem, Marcelim Nowotko, Alfredem Lampe, Pawłem Finderem i innymi ciężki los więźnia politycznego sanacji. Niezmordowany w pracy konspiracyjnej, jest bojownikiem również w więzieniu. Nie ugina się przed najbardziej brutalnymi szykanami, wysoko dzierży godność działacza-komunisty, dając współwięźniom wzór niezłomnej woli przetrwania do dalszej walki.

Wrzesień 1939 roku. Kraj osłabiony w wyniku zdradzieckiej polityki sanacji, która odrzuciła wielokrotne propozycje pomocy ze strony ZSRR, nie mógł długo stawiać czoła pancernym kolumnom hitlerowców. Mimo męstwa żołnierzy, ofiarności całego narodu, zdradziecko opuszczonego przez klikę rządową, faszystowscy najeźdźcy opanowali nasze ziemie.

Wyczerpany więzieniem, słaby fizycznie Bolesław Bierut w tragicznych dniach września bierze udział w obronie Warszawy. Jak tysiące komunistów, którzy wyłamali kraty więzienne, by walczyć z napastnikiem, towarzysz Bierut staje do obrony Ojczyzny. Pierwsze dni okupacji spędza wśród robotników Lublina, a następnie przedziera się na wyzwolone przez Armię Czerwoną tereny. Zdradziecki napad hitlerowców na Związek Radziecki zastaje go w Białymstoku. Próba wycofania się na wschód nie udaje się – w okolicach Mińska wpada w ręce hitlerowców. Po udanej ucieczce zmuszony jest pozostać w stolicy okupowanej Białorusi, gdzie nawiązuje kontakt z podziemną grupą partyjną i radzieckim oddziałem partyzanckim.

Tymczasem w kraju z rewolucyjnych grup podziemnych powstaje w 1942 roku pod kierownictwem dawnych działaczy kapepowskich Polska Partia Robotnicza – jedyna partia, która podejmuje zdecydowaną walkę zbrojną z okupantem. PPR – kontynuatorka najlepszych polskich tradycji rewolucyjnych – staje się zorganizowanym, bojowym oddziałem klasy robotniczej, przodującą siłą narodu w ciężkim okresie okupacji. Wiadomość o powstaniu partii dociera do towarzysza Bieruta, wzmagając jego stale ponawiane próby przedostania się do kraju. Dopiero jednak na wiosnę 1943 roku udaje się mu przedrzeć do Warszawy. Partia wysyła do Mińska bohaterskiego przywódcę Związku Walki Młodych – Janka Krasickiego, który pomaga towarzyszowi Bierutowi w trudnej, pełnej niebezpieczeństw drodze do kraju.

W Warszawie Komitet Centralny partii pracuje nad sformułowaniem zasad programowych PPR, nad rozszerzeniem antyfaszystowskiego frontu narodowego, a przede wszystkim nad umocnieniem sojuszu robotniczo-chłopskiego, podstawy tego frontu. W tych historycznych pracach, prowadzonych w warunkach straszliwego terroru okupacji, bierze od chwili powrotu kierowniczy udział towarzysz Bierut. Z ramienia partii towarzysz Bierut, członek Sekretariatu KC PPR, działa na najbardziej odpowiedzialnym odcinku rewolucyjnej walki: kieruje pracami nad powołaniem do życia demokratycznej reprezentacji narodu – Krajowej Rady Narodowej. W tej trudnej pracy nieocenioną pomocą staje się zdobywana przez całe lata głęboka znajomość różnych warstw narodu, umiejętność trafiania ze słowami prawdy do ludzi o różnych poglądach politycznych, wielka osobista prostota, która zawsze jednała mu przyjaciół.

Wybór towarzysza Bolesława Bieruta – w noc sylwestrową 1943 roku – na przewodniczącego KRN jest wyrazem wzrastającego autorytetu i zaufania do partii wszystkich organizacji wchodzących w skład KRN, jest wyrazem oceny wielkiego doświadczenia i nieugiętej postawy jej wybitnego organizatora. Oprócz ogromnej pracy w KRN towarzysz Bierut poświęca wiele czasu pracy wewnątrzpartyjnej. Skupia wokół siebie najczynniejszych członków kierownictwa PPR, zwalczającego oportunistyczne, kapitulanckie koncepcje prawicowo-nacjonalistycznej grupy Gomułki. W ostrej walce kierowniczy trzon PPR z towarzyszem Bierutem na czele obronił słuszną, marksistowsko-leninowską linię polityczną partii, dzięki czemu wzrastał jej autorytet wśród mas pracujących. Umacnia się w tych warunkach front narodowy i jego przedstawicielstwo – KRN, rozszerza się walka zbrojna z okupantem, prowadzona przez oddziały Armii Ludowej.

Do granic Polski zbliża się coraz szybciej ofensywa wyzwoleńcza bohaterskiej Armii Radzieckiej. W 1944 roku w pierwszym wyzwolonym przez żołnierzy radzieckich i oddziały Wojska Polskiego mieście polskim – Chełmie – powstaje Polski Komitet Wyzwolenia Narodowego (PKWN), naczelny organ władzy robotniczo-chłopskiej, powołany do życia dekretem KRN. Wydany 22 lipca 1944 roku Manifest PKWN – wielka karta wyzwolenia narodowego i społecznego – dociera do wszystkich zakątków kraju. Na wyzwolonych terenach rozpoczyna się budowa ludowego państwa. Do prac w PKWN staje towarzysz Bierut, skierowany przez partię do Lublina z okupowanej Warszawy.

Po wyzwoleniu stanęły przed narodem polskim ogromne, historyczne zadania: usunięcie straszliwych zniszczeń wojennych i potwornej spuścizny przeszłości, przeprowadzenie reform społecznych, zagospodarowanie Ziem Odzyskanych, umocnienie władzy robotników i chłopów. Aby zrealizować te zadania, trzeba rozgromić reakcję dysponującą zbrojnymi bandami, trzeba pokonać tysiące trudności, trzeba wielkiej ofiarności mas pracujących, trzeba wypróbowanego kierownictwa. Kierowniczą siłą rewolucyjnych przemian przeprowadzanych z woli robotników i chłopów jest Polska Partia Robotnicza – organizator zwycięskiej walki z okupantem. Ten trudny okres wymaga od kierowników partii i organów władzy wielkiej mądrości politycznej, niestrudzonej energii i ofiarności. Wszystkie te cechy skupia w sobie Bolesław Bierut. Pierwszy Sejm Ludowej Polski – zwołany po zwycięskich wyborach w 1947 roku – wybiera go Prezydentem Rzeczypospolitej.

Przez miasto i wieś

niech się niesie nasza pieśń,

niech radośnie rozbrzmiewa jej nuta,

niech prowadzi nasz lud

do zwycięstwa poprzez trud,

pieśń na cześć towarzysza Bieruta.

(J. Jurandot - „Pieśń o Prezydencie Bierucie”)

Wielka odpowiedzialność spoczywa na barkach pierwszego budowniczego Polski Ludowej. W całej rozległej, wszechstronnej kierowniczej pracy towarzysza Bieruta sprawą najważniejszą jest zawsze troska o człowieka pracy, o jego warunki życia, o jego pełny rozwój.

Liczne spotkania z robotnikami, chłopami, przedstawicielami inteligencji, uczonymi, artystami, wykorzystuje dla drobiazgowego wnikania w zwykłe, codzienne życie, toczące się w całym wielkim kraju. Pozostaje w tych spotkaniach skromnym, prostym człowiekiem, o którym stara chłopka powiedziała sąsiadom we wsi: „Jakem do niego przyszła, od razu zobaczyłam, że to taki człowiek jak nasi we wsi, tylko mądrzejszy”. Ogromnie czujnie dba towarzysz Bierut o to, by w załatwianiu setek i tysięcy listów, próśb, skarg, z którymi zwracają się na jego ręce ludzie całego kraju, nie pojawił się najmniejszy cień braku sumiennej troski o każdą, najdrobniejszą nawet ludzką sprawę. Wiele uwagi poświęca sprawom oświaty, kultury, sztuki; jest serdecznym, bezpośrednim doradcą wielu twórców. Przysłowiowe już w naszym kraju stało się najżywsze osobiste zainteresowanie towarzysza Bieruta postępami budownictwa w Warszawie – w gorących lipcowych dniach ostatnich robót na Starówce, był częstym gościem wśród murarzy, inżynierów i plastyków, przywracających starym murom ich dawne piękno. Ta głęboka, prosta troska o człowieka, o jego życie, o jego drobne, codzienne sprawy, wielka osobista skromność i prostota zjednały towarzyszowi Bierutowi gorące przywiązanie współobywateli, serdeczną miłość narodu.

W drugiej połowie 1948 roku Komitet Centralny PPR pod kierownictwem towarzysza Bieruta rozpoczął zdecydowaną walkę przeciwko odchyleniu prawicowo-nacjonalistycznemu, którego głosicielem była grupa Gomułki. Kierując się nauką wielkich wodzów proletariatu, w oparciu o bogate doświadczenia Komunistycznej Partii Związku Radzieckiego rewolucyjny trzon kierownictwa PPR z towarzyszem Bierutem na czele prowadzi klasę robotniczą do zjednoczenia ruchu robotniczego. Zdecydowana walka PPR z gomułkowszczyzną pomaga PPS rozprawić się z prawicą w swoich szeregach. W grudniu 1948 roku odbywa się Kongres Zjednoczeniowy – historyczne wydarzenie dla klasy robotniczej i narodu polskiego. Kongres Polskiej Zjednoczonej Partii Robotniczej – ukoronowanie siedemdziesięcioletniej walki najlepszych synów i córek narodu polskiego, bojowników o narodowe i społeczne wyzwolenie - „otworzył” - jak mówi towarzysz Bierut – nową kartę dziejów polskiego ruchu robotniczego i zarazem nową kartę dziejów narodu polskiego”. Nowy, wyłoniony przez Kongres Komitet Centralny PZPR wybiera swym przewodniczącym towarzysza Bieruta.

Pod tym wypróbowanym kierownictwem partia wzmocniła się politycznie, wychowała uzbrojone ideologicznie nowe kadry; wzrosła marksistowsko-leninowska świadomość członków partii, jeszcze mocniej zwarły się jej szeregi.

Wielkie zwycięstwa narodu polskiego – złączenie z macierzą Ziem Zachodnich, przedterminowe wykonanie Planu Trzyletniego, pomyślna realizacja Planu Sześcioletniego – osiągnięte pod mądrym kierownictwem partii, umacniają autorytet PZPR wśród całego ludu pracującego naszej Ojczyzny, wzbudzają jeszcze gorętsze uczucia miłości do jej kierownictwa.

To pod kierownictwem partii, pod przewodem towarzysza Bolesława Bieruta, naród polski usunął widmo bezrobocia, nędzy i głodu, zapewniono każdemu dziecku warunki nauki, stworzono pełne możliwości rozwoju, zdobycia wykształcenia i zawodu dla młodzieży, stworzono warunki dla stałego rozwoju kulturalnego wszystkich ludzi pracy. Wzrost siły gospodarczej i obronnej Polski Ludowej, osiągnięty dzięki ofiarnemu wysiłkowi mas pracujących, dzięki braterskiej przyjaźni i pomocy Związku Radzieckiego, daje naszej Ojczyźnie, będącej kiedyś pionkiem w rękach wielkich mocarstw imperialistycznych, należne jej miejsce w wielkim obozie pokoju i socjalizmu.

Wszystkie osiągnięcia narodu polskiego, wywalczone pod kierownictwem partii, pod przewodem jej Komitetu Centralnego z towarzyszem Bolesławem Bierutem na czele, zostały utrwalone w Konstytucji Polskiej Rzeczypospolitej Ludowej – wielkiej karcie zwycięstw narodu polskiego. Naród polski, zjednoczony pod przewodem partii we Froncie Narodowym Walki o Pokój i Plan Sześcioletni, wykazał w czasie wyborów do Sejmu w październiku 1952 roku niebywałą dotychczas w historii naszego kraju jedność moralno-polityczną.

Zgodnie z Konstytucją główny ciężar kierowania państwem spoczywa na rządzie Polskiej Rzeczypospolitej Ludowej, którego pracami kieruje Prezes Rady Ministrów. Na to najbardziej odpowiedzialne stanowisko Sejm powołał jednomyślnie Bolesława Bieruta, niezmordowanego bojownika o szczęście ludzi pracy, pierwszego budowniczego Polski Ludowej.

Na podstawie „Kalendarza Młodzieży - 1954”