23.02.1918 – Powstała Armia Czerwona

Jakby daleko nie sięgnąć w historię, siły zbrojne były zawsze utrzymywane przez państwo dla dokonywania podbojów lub dla obrony przed podbojami. Nie było to jednak ich jedyne zadanie. Będąc narzędziem w ręku państwa, siły zbrojne służyły zawsze tym, którzy sprawowali władzę. Klasa rządząca wykorzystywała je dla umocnienia swego panowania nad uciśnionymi i wyzyskiwanymi, tłumiła dzięki temu każdy odruch walczącego o swoje prawa ludu. Walczący o zrzucenie jarzma wyzyskiwaczy lud nie miał swej siły zbrojnej.

Rewolucja Październikowa – pierwsza zwycięska rewolucja ludu pracującego – uzbroiła walczących o wyzwolenie robotników i chłopów. W ogniu walk Wielkiego Października partia bolszewicka zorganizowała siły zbrojne dla obrony rewolucyjnych zdobyczy przed wrogami wewnętrznymi i przed napaścią imperialistycznych interwentów. Była to pierwsza w historii armia ludu pracującego, zbrojne ramię ludu w walce z wrogiem zewnętrznym i wewnętrznym.

28 lutego 1918 roku oddziały radzieckie rozgromiły armie imperialistów niemieckich zagrażające Piotrogrodowi. Był to chrzest bojowy nowej armii.

Przez trzy lata młoda, niedostatecznie uzbrojona, słabo zaopatrzona armia odpierała zwycięsko kilkakrotne wyprawy 14 państw kapitalistycznych, wspomaganych przez bandy białogwardyjskie. Wrogowie Kraju Rad zostali rozgromieni na wszystkich frontach, Wielka Rewolucja Socjalistyczna została obroniona. Już wtedy żołnierze radzieccy udowodnili, że armia wyzwolonych z pęt kapitalizmu robotników i chłopów jest niezwyciężona.

W wojnie z hitlerowskimi napastnikami, którzy skoncentrowali na froncie wschodnim olbrzymią większość swych sił, Armia Radziecka jeszcze raz potwierdziła, że nie ma sobie równej na świecie. Rozgromienie wielkiej, jednej z najlepszych armii napastników pod Stalingradem stało się punktem przełomowym w drugiej wojnie światowej. Po tym zwycięstwie Armia Radziecka pod wodzą Stalina prowadziła ofensywę aż do całkowitego rozgromienia faszystowskich Niemiec, a następnie militarystycznej Japonii.

Nie była to łatwa walka. Faszyści dysponowali olbrzymią siłą w ludziach i sprzęcie, znacznie przewyższającą – na skutek zaskoczenia w pierwszej fazie wojny – siły Armii Radzieckiej. Czemu więc Armia Radziecka zawdzięcza zwycięstwo w Wielkiej Wojnie Narodowej?

Przede wszystkim radzieckiemu ustrojowi państwowemu, który wykazał wyższość nad wszystkimi innymi ustrojami nie tylko w okresie pokoju, lecz także w czasie wojny. Żołnierze radzieccy prowadzili słuszną wojnę, walczyli w obronie swej socjalistycznej ojczyzny, walczyli o wyzwolenie ujarzmionych narodów z niewoli. Ze świadomości tego rodziło się masowe bohaterstwo w walce, którego symbolem stał się czyn młodego żołnierza Aleksandra Matrosowa czy lotników Gastello i Maresjewa.

W trudnych dniach wojny cały naród zjednoczył się wokół swej partii komunistycznej i rządu, poświęcił wszystkie swe siły dla obrony kraju, dla odparcia wroga. Cały kraj przemienił się w jeden zwarty obóz wojenny: robotnicy w fabryce, kolejarze, najmłodsi i kobiety w kołchozach – wszyscy czuli się żołnierzami, żyli pracą dla obrony ojczyzny, tak jak ich najbliżsi na froncie żyli walką w jej obronie. Zaplecze dostarczało żołnierzom coraz większych ilości najnowocześniejszego sprzętu i broni, tak że w ostatnich latach wojny Armia Radziecka była zaopatrzona w najlepsze samoloty, czołgi, artylerię i inny sprzęt. Dzięki temu Armia Radziecka mogła spełnić wielkie zadanie – obronić swą ojczyznę, wyzwolić ujarzmione narody spod faszystowskiej niewoli.

Ludy wszystkich kontynentów były wdzięczne Armii Radzieckiej za uwolnienie lub uchronienie ich od faszystowskiej niewoli. Dlatego też święto Armii Radzieckiej obchodzone było uroczyście nie tylko w Związku Radzieckim. Gdzie tylko dotarły w wyzwoleńczym pochodzie jej oddziały – w dalekiej Korei, Rumunii, Bułgarii czy w tundrach Norwegii – ludność obchodziła ten dzień jako swe bliskie święto.

Po wojnie, ludy świata patrzyły na Związek Radziecki, na wielki obóz pokoju i socjalizmu, jako na najpewniejszą oporę wolności i niepodległości narodów. Widziały one w niezwyciężonej Armii Radzieckiej – najlepiej uzbrojonej i wyszkolonej armii świata – ogromną siłę gwarantującą bezpieczeństwo i pokój, widziały w niej wielką siłę hamującą zapędy awanturników wojennych.

Szczególnie drogie było święto Armii Radzieckiej dla narodu polskiego. Żołnierze radzieccy wyzwolili nasz kraj spod faszystowskiej okupacji – uratowali nasz naród przed zagładą, którą gotowali podbitym  narodom barbarzyńscy hitlerowcy.

Lud polski szczycił się tym, że najlepsi jego synowie walczyli w szeregach polskich oddziałów rewolucyjnych wchodzących w skład dopiero co powstałej Armii Radzieckiej.

Zorganizowane dzięki pomocy Związku Radzieckiego oddziały I, a następnie II Armii – wyposażone w sprzęt radziecki i wyszkolone przez radzieckich dowódców – przeszły u boku Armii Radzieckiej zwycięski szlak od Lenino do Berlina. W szeregach Armii Radzieckiej uczyli się sztuki wojennej najlepsi synowie polskiej klasy robotniczej – Karol Świerczewski i Konstanty Rokossowski.

Z oddziałów I i II Armii powstało Ludowe Wojsko Polskie, na którego czele stał bohater spod Stalingradu, wierny syn robotniczej Warszawy – Marszałek Polski Konstanty Rokossowski. Nigdy jeszcze w historii, naród polski nie miał tak wspaniałych sił zbrojnych jak w Polsce Ludowej. Żołnierze Ludowego Wojska, złączonego więzami braterstwa i przyjaźni z niezwyciężoną Armią Radziecką, wyszkolonego na wzór Armii Radzieckiej, wyposażonego w najlepszy, najnowocześniejszy sprzęt radziecki – stali na straży niepodległości Ojczyzny, na straży pokojowego budownictwa narodu polskiego.