Od wtorkowej nocy w Rydze trwają zamieszki. Zaczęło się 20-tysięcznym wiecem przed katedrą. Około tysiącu demonstrantów puściły nerwy i ruszyli na sejm, skąd wyparły ich dopiero specjalnie wyposażone oddziały policji. Nie trzeba dodawać, że rozmaitej maści wandale i zadymiarze skorzystali z okazji, by powiększyć jeszcze chaos. W efekcie rany odniosło prawie 50 osób. Premier Ivars Godmanis z właściwą sobie inteligencją i taktem oskarżył o ruchawkę Rosjan i tajemniczych „wrogów wewnętrznych”. Dodał, że nie odstąpi od zaciskania pasa obywatelom. To, że ruinę gospodarczą Łotwy wywołała kapitalistyczna „recepta” na ekonomię nie ma znaczenia. Konsekwencje poniosą najbiedniejsi i najsłabsi. Tymczasem ruszyła machina masowych zwolnień, a inflacja niebezpiecznie rośnie.

„Dziennik” porównuje tę sytuację do tak zwanego „syndromu greckiego”, który już rozlewa się po Europie. Przytacza też troskliwe rady łotewskich gazet: Aby przezwyciężyć kryzysową depresję należy „czytać książki, mniej jeść (bo jest coraz drożej) i uprawiać sport”. Doskonale. Oby więcej takich świeżutkich pomysłów, a nim się spostrzeżecie – kochani rządzący – obudzicie się na innej Łotwie. Albo nie obudzicie się wcale.

18.01.2009

Niższa izba niemieckiego parlamentu przyjęła rządowy gniot zwany dumnie pakietem antykryzysowym. W skrócie polega on na wpompowaniu 50 miliardów euro w studnię bez dna zwaną „pobudzeniem koniunktury gospodarczej” i radykalnym obniżeniu podatków. Brzmi bardzo zachęcająco, szczególnie dla wielkiego kapitału. Na szczęście radykalnie lewicowa Die Linke z Oskarem Lafontainem na czele stanowczo przeciwstawiła się koncepcji chadeków i socjaldemokratów ostrzegając przed gigantycznym zadłużeniem i pogłębieniem nierówności społecznych.

18.01.2009

Odpowiedzialny za bandyckie napady na niepodległe państwa i śmierć setek tysięcy ich obywateli, za pchnięcie w nędzę milionów własnych rodaków, za kłamstwa, manipulacje i inne machlojki, za to, że ostatnich 8 lat stało się koszmarem dla wszystkich normalnych ludzi w Stanach Zjednoczonych i poza ich granicami... Odpowiedzialny za to wszystko prezydent George W. Bush odchodzi w niesławie tam gdzie jego miejsce. Na śmietnik historii.

Jednak tuż przed tym – jak podaje portal Onet.pl – „ustanowił niedzielę 18 stycznia ogólnokrajowym dniem świętości życia ludzkiego. Dzień ten poprzedza 36 rocznicę legalizacji aborcji w USA. W swoim oświadczeniu amerykański przywódca zachęcił rodaków do organizowania uroczystości i podkreślenia zaangażowania na rzecz życia i godności każdej istoty ludzkiej: Musimy uznać, że każda osoba, w tym oczekująca na urodzenie zajmuje w świecie wyjątkowe miejsce i ma wyjątkowe zadanie do spełnienia. Trzeba nam również podnosić głos w obronie żyjących wśród nas osób słabych i pozbawionych możliwości wypowiadania się” – stwierdził człowiek, który o obronie życia już narodzonego zna się jak nikt inny.

07.01.2009

Synonim bezczelności

Gdy czytam felietony w burżuazyjnych mediach, dręczy mnie natrętna myśl: Czy ich autorzy są tacy wyrachowani czy po prostu nierozgarnięci? Ich treść można wyjaśnić oderwaniem się pismaków od realnego świata i nieodróżnianiem swych rojeń od prozy życia. Za przykład niechaj posłuży tekścik Witolda Gadomskiego w Gazecie Wyborczej z 5 stycznia pt. „Ludzie, gdzie wam się tak spieszy?!” Gadomski ubolewa, że w zeszłym roku z emerytalnych „przywilejów” skorzystało nieroztropnie tylu „szczęśliwców”, mających dopiero sześćdziesiątkę na karku. Czyli ludzi „w pełni sił”. Ale nie dajcie się zwieść! To nie są zacne, poczciwe, starsze osoby zmęczone wieloletnią ciężką pracą. To zgraja kombinatorów chcąca okraść nawet swoje dzieci i wnuki. Jaki jest mechanizm tego rabunku?

„W sumie wyjdę na swoje – wczuwa się w ich mroczne umysły dziennikarz – może nawet zyskam, a pracować będę mniej. Że to nieuczciwe, że ktoś inny musi zrzucić się na moją emeryturę? A czy ja nie zrzuciłem się na emeryturę sąsiada, który już od pięciu lat nie pracuje?” Szanowny Pan Redaktor napomina grzesznika tudzież innych obiboków przytaczając wyssane z palca dane o „fenomenie” Polski, mającej rzekomo najmłodszych emerytów i najzdrowszych rencistów. Przypomina, że „im więcej emerytów, tym większe składki płacą ci, którzy jeszcze pracują”. Szydzi z postawy obywateli, którzy są w większości za jeszcze większym obniżeniem wieku emerytalnego.

Ale dlaczegóż to ludzie są tak bezmyślni i leniwi? Jakże to być może, skoro już od 20-tu lat trwa wielka krucjata myślo-naprawcza Gazety Wyborczej – organu prasowego polskiej sztucznej inteligencji i ćwierćinteligencji? Odpowiedź jest przecież tak prosta. Są opętani przez złego ducha, przez widmo, które swego czasu krążyło (i nadal krąży po Europie). Widmo, którego ambasadorem w sieci jest właśnie portal Komunistycznej Partii Polski. Biedny Gadomski zwierza się, że po każdym swym artykule o emerytach-pasożytach dostaje setki groźnych listów. Na szczęście zawsze pozostaje mu mankiet życzliwego studenta-neoliberała lub innego inteligencika, w który może się wypłakać.

Lecz to nie koniec dramatu. Pan Redaktor w ostatnim akcie rozpaczy, drąc na sobie szaty, napomina: „Po pierwsze, twoje kalkulacje, młody emerycie, szybko okażą się błędne. Będziesz pracował tylko przez kilka lat, a potem się już nie da. Będziesz żył z gołej emerytury (...) Myślisz, że będzie cię stać na wczasy w Hurgadzie? Zapomnij. Będziesz się cieszył, gdy znajomy lekarz załatwi ci raz na pięć lat darmowe sanatorium.”

Z tego wynika, że górnik harujący na przodku do osiemdziesiątki i nauczycielka zrywająca sobie struny głosowe do tego samego wieku, mogliby na takie egzotyczne i drogie wczasy bez problemu wyjechać, gdyż ich emerytury byłyby gigantycznie wysokie. Rozumowanie (o ile można to tak nazwać) Witolda G. jest oparte na fałszywych założeniach, roi się od chwytów erystycznych i wskazuje na jego szyderczy, pełen pogardy i nienawiści, stosunek do ludzi. Szczególnie tych starszych, schorowanych i ubogich. Ludzi, których jedyną nadzieją i obrońcą jest Komunistyczna Partia Polski!

Później, z gracją serii karabinowej, padają kolejne strzały-argumenty. Jednak Gadomski znów trafia nie tyle kulą w płot, co właściwie między szczebelki. Mówi o emeryturze jako o „wieczności” polegającej na zatruwaniu życia młodszym, bardziej wartościowym krewnym i spędzanej na bieganiu po sklepach, w których przecież kupuje biedota. A praca? Toż to istny raj, gdzie można awansować, zaiwaniać na pełnych obrotach w wieku 80-ciu lat (od czego są dopalacze i sterydy?), „zmieniać firmę”, a nawet „czegoś się nauczyć”. Taaak... Na przykład jak rąbać węgiel cierpiąc na pylicę płucną, jak przekazywać uczniom wiedzę, mając zmasakrowane struny głosowe...

Przykłady można mnożyć i mnożyć, tylko po co? Przecież Pan Gadomski jest nieomylny i ci „leniwi emeryci” powinni całować go po rękach z bojaźnią i drżeniem, błagając o litość...
„Po trzecie – pisze gryzipiórek – masz dzieci, a może nawet wnuki. To nie sąsiad, którego nie lubisz, będzie płacił składki na twoją wcześniejszą emeryturę, ale twoja rodzina”. Co za geniusz! Zakłada, że każdy emeryt musi mieć w swym sąsiedzie zaprzysięgłego wroga (sugeruje więc, że emeryci są pieniaczami i nienawistnikami). Mało tego! Próbuje w czytelniku wzbudzić poczucie winy. Wszak elity uważają, że dla starszych ludzi jedynym miejscem do odpoczynku powinny być cmentarze a ewentualną rozrywką zabawa w wykopki lub chowanego. Oczywiście syty głodnego nie zrozumie i tak właśnie można najłagodniej skwitować tekst światłego Witolda herbu Gazeta Wyborcza.

Entuzjazm sięga zenitu

Znów nie mogę się powstrzymać od przedstawienia inwencji twórczej organu Michnika. Śladem innych burżuazyjnych mediów usiłuje wmówić ludziom, że piekło w którym od dwudziestu lat żyją, przepełnione jest anielskim śpiewem i radosnymi pensjonariuszami. W artykule pod wiele mówiącym tytułem „Polacy pęcznieją z dumy ze swoich osiągnięć” Wojciech Szacki rozwodzi się nad powszechną szczęśliwością obywateli. Co prawda lojalnie przyznaje, że nastroje społeczne są bardzo złe. Ale składa to na karb „rytualnego narzekania”, które z niewiadomych przyczyn od dwóch dekad nie opuszcza milionów ludzi. Wiadomo: „Roszczeniowa hałastra!” Antyczni właściciele niewolników podobnie reagowali na pomruki niezadowolenia wśród żywego inwentarza „mówiących narzędzi”. Dzisiejsi miłośnicy kapitalizmu, tak jak starożytni wyzyskiwacze, obarczają winą za niedociągnięcia i „wypaczenia” wszystkich pokrzywdzonych, czyli w ich mniemaniu „bezrozumną tłuszczę”. Na razie nawet Gazeta Wyborcza nie napisała tego wprost, ale owa pogarda przebija z każdej linijki tekstu w jej artykułach.

Cytowana przez „gazetę wybiórczą” niejaka prof. Anna Giza-Poleszczuk z Instytutu Socjologii Uniwersytetu Warszawskiego sypie przykładami na nowe, piękne życie , jakiego każdy z nas co dnia ma szansę zakosztować: „Polacy zadbali o wykształcenie, posłali dzieci na studia. Rozwinęła się przedsiębiorczość, poprawiły się – Polacy je sobie poprawili – warunki życia: Kupili lub wyremontowali mieszkania czy domy, nakupili dobrego sprzętu. Wreszcie pojawiło się nowe, dorastające w całkiem innych warunkach pokolenie; nawet rówieśnicy wolnej Polski są już dorośli”.

Polska ubóstwa! Polska gruźlicy, próchnicy i wszawicy! Polska drugiego średniowiecza! To są prawdziwe nazwy tej – tak ubóstwianej przez media – „wolnej” Polski.

Izrael, Gaza, przemoc, odraza.

Już n-ty dzień trwa masakra w strefie Gazy, z dawna wyczekiwana przez żydowskich i muzułmańskich fanatyków. A wszystko zaczęło się tak niewinnie: Bojownicy Hamasu – wyróżniający się nawet ja na tamtejsze warunki wyjątkowym brakiem taktu i zdrowego rozsądku – posłali swym izraelskim sąsiadom kilka rakietek. Wierzyli bowiem, że w odwecie Izrael rozpocznie ofensywę lądową w Gazie, a wtedy w cudowny sposób pozabijają wszystkich agresorów. Ot, mentalność powstańców warszawskich. Oczywiście armia izraelska tylko na to czekała Rozpoczęły się naloty dywanowe na strefę Gazy, które pochłonęły setki niewinnych ofiar. Głównym celem bombardowań były szkoły i szpitale. Oficjalnie: gdyż są one fabrykami hamasowych rakiet. Nieoficjalnie: ponieważ trzeba od czasu do czasu wytłuc iluś cywilów na dobry początek weekendu. Szczególnie, jeśli są oni Palestyńczykami, czyli „ludźmi drugiej kategorii”.

Świat koncernów zbrojeniowych i wielkich przemysłowców zaciera ręce: Oto nadarza się kolejna okazja do mniej lub bardziej legalnego dozbrojenia walczących stron. Oczywiście nie byłoby tego problemu, gdyby Zachód po II Wojnie Światowej nie wpadł na pomysł pozbycia się wyznawców judaizmu tworząc im państwo Izrael, kosztem ludności od wieków zamieszkujących tamte obszary. Ludności, wśród której było wielu chrześcijan, muzułmanów ale również Żydów. Kolejne dziesięciolecia znaczone były ciągłymi, bezsensownymi walkami i prześladowaniami na tle religijnym. Troskliwie pielęgnowane rozwijały się urazy i wzajemna wrogość. Bardzo ucierpiała ludność palestyńska, zamykana w gettach i bez przerwy szykanowana. W efekcie, po porażce panarabskiego nacjonalizmu i zduszeniu ruchu komunistycznego, prześladowanych wzięli pod swą „opiekę” fundamentaliści islamscy. Z wiadomym skutkiem.

Teraz, szczególnie przed wyborami parlamentarnymi, burżuazyjne władze Izraela do przesady wykorzystują retorykę religijną i pomagają swym wrogom nakręcać wzajemną spiralę nienawiści. Są bowiem przekonani, że Izrael nie może istnieć bez przeciwników. Nie mogą oni być jednak zbyt silni, Hamas więc nadaje się znakomicie. Dopóki Izraelczycy i Palestyńczycy będą żyli w ciągłym napięciu, wojennej psychozie i lęku, nie będą w stanie zagrozić rodzimym i obcym wyzyskiwaczom.

Kryzys? Tak, ale nie.

Marek Bosacki pisze z Waszyngtonu dla organu Michnika w tonie uspokajającym i potępiającym. Uspokaja, że w Stanach Zjednoczonych kryzys właściwie jest, ale go nie ma, choć „zainfekował cały system finansowy”. W końcu „Nie chcę trywializować tego kryzysu. To, że za rok może być tu 10 proc. bezrobotnych (...) jest dla tego kraju wstrząsem. Ale wstrząsem właśnie, nie Apokalipsą”. Fajnie jest. A będzie jeszcze lepiej. Ludzie będą mogli taniej kupować akcje giełdowe, miliony młodych małżeństw szybko doczekają się obniżki cen mieszkań, starsze osoby wyprowadzą się ze swych zbyt wielkich domów do przytulnych suterenek. Wszelkie pogłoski o rychłym upadku USA są z palca wyssane. Dlaczego? Albowiem „wyszydzanie Ameryki jest naszym sportem kontynentalnym”.

02.01.2009

Nic nowego...

Gazeta Wyborcza opisała w piątkowym wydaniu mitręgę intelektualną polskich biskupów, którzy calutki Nowy Rok – mimo dręczącej ich bez wątpienia migreny i znużenia – poświęcili na rozważania „jak powinien zachować się katolik w obliczu kryzysu gospodarczego”. Na najciekawszy pomysł wpadł abp Henryk Muszyński: „Problemu ubóstwa nie da się rozwiązać jedynie za pomocą środków systemowych. Kluczem, jak mówi Ojciec Święty, jest uwrażliwienie ludzkiego sumienia i serca. Konieczny jest także wspólny kodeks etyczny”. A więc nic nowego. Powraca znów upiór encykliki Leona XIII Rerum novarum, nakazującej robotnikom miłość i posłuszeństwo względem swych wyzyskiwaczy.

Pracodawca pod pretekstem kryzysu gospodarczego wywalił Cię, nieszczęśniku, z pracy? Cierpisz, bo nie masz z czego utrzymać rodziny? Żaden problem. Zawsze pozostaje nadstawianie drugiego policzka i „solidarność społeczna” wilków z owcami. Jeśli dodać do tego „uwrażliwienie serca” i „wspólny kodeks etyczny” z pracodawcą, to staje się jasne jak słoneczko, że Kościół nie wysilił się na nic odkrywczego. W końcu tradycja strażnika interesów bogaczy do czegoś purpuratów zobowiązuje...

Benedykt XVI – jakby na potwierdzenie słuszności owej złośliwości – rzekł w czwartek do wiernych: „Jezus Chrystus nie organizował kampanii przeciwko ubóstwu, lecz głosił ubogim Ewangelię dla integralnego wykupienia z nędzy moralnej i materialnej”.