Libia - terror i prześladowania
na obszarach opanowanych przez buntowników

Sygnały o tym, jaki ład chcą zaprowadzić „rebelianci” w Libii pojawiły się już na początku rewolty. 20 lutego podczas demonstracji w Al-Bajdzie manifestanci schwytali dwóch policjantów, których następnie powiesili na ulicznych latarniach. Gdy po gwałtownych starciach buntownikom udało się opanować Zawiję, pierwszym ruchem były – jak podały agencje – masowe aresztowania „zwolenników Kaddafiego”, których wyciągano z domów i zabierano nie wiadomo dokąd; trudno powiedzieć według jakiego klucza ofiary były wybierane - czy byli to urzędnicy, funkcjonariusze policji lub służb, a może każdy kto za wskazane nie uznał podpalania budynków użyteczności publicznej i rabowanie broni z baz wojskowych.

„Bojownik o wolność” pastwi się nad ciężko rannym żołnierzem sił rządowych; szpital Jaara, Bengazi, 19 marca 2011.

Jednak prawdziwa eksplozja dążeń do „demokratyzacji” życia w Libii nastąpiła na opanowanych przez rewoltę obszarach Wschodniej Libii. Rozpoczęło się polowanie na „najemników” Kaddafiego – każdy czarnoskóry, który odmawia walki przeciw władzom w Trypolisie jest podejrzany, bez względu na wiek. Niektórych zatrzymanych zabija się na miejscu, inni zamykani są w specjalnie przygotowanych ośrodkach odosobnienia, za drutami kolczastymi – tam trafiają też pojmani żołnierze armii libijskiej, którym udało się uniknąć śmierci zaraz po schwytaniu przez „demokratów”. Z resztą wszyscy obcokrajowcy w pośpiechu opuszczają tereny „wyzwolone” spod władzy tyrana Kaddafiego, gdyż powszechna jest obawa że nie tylko czarnoskórych można oskarżyć o bycie najemnikami. Warto w tym miejscu zauważyć, że przed wybuchem wojny domowej poziom życia Libijczyków sprawiał, że z reguły nie podejmowali się oni najcięższych prac fizycznych przez co trzeba było ściągać do Libii robotników z Czadu, Gwinei i innych państw afrykańskich (to oni dzisiaj wiodą prym wśród pojmanych „najemników”).

26 marca, tereny kontrolowane przez rebeliantów – polowanie na „najemników”.

Dzisiaj w Libii lepiej nie być czarnoskórym.

Jednak prawdziwie mrożące krew w żyłach wiadomości przekazał dopiero 23 marca dziennik „Daily Telegraph”, który podał że w „wyzwolonym” Bengazi trwa polowanie na „szpiegów reżimu” - rebeliantów ogarnęła paranoja, że całe miasto jest przesiąknięte agentami Kaddafiego. Jak podała gazeta miłośnicy wolności i demokracji, głównie nocami zatrzymują i przeszukują samochody, wywlekają z nich osoby podejrzane o sympatię dla rządu libijskiego (nie wiadomo jakie kryteria brane są pod uwagę), następnie schwytanych poddaje się brutalnym przesłuchaniom i często likwiduje fizycznie.

Zacytuję za TVN24 relację ze stolicy Wolnej Libii:

„Na oczach korespondenta młodzi ludzie zatrzymali samochód przy prowizorycznej blokadzie. - Kierowcy nie dano szansy na obronę. Wbito mu nóż w gardło. Trzech mężczyzn i kobieta zostali wyciągnięci z samochodu i siłą zaprowadzeni do pobliskiego meczetu - relacjonuje dziennikarz. - Kobietę tak długo policzkowano, aż przyznała się, że zamierzała zaatakować świątynie - powiedział muezzin z meczetu, Basim Mohamed. (…) Dookoła świątyni, w której przesłuchiwano zatrzymanych, na wieść o zatrzymaniu "morderców Kaddafiego" zgromadził się wściekły tłum. Ludzie rozeszli się dopiero, gdy na miejsce przybyli rebelianci i zabrali domniemanych zwolenników rządu w nieznanym kierunku.”¹

Bengazi ogarnął szał zabijania. Mieszkańcy miasta boją się wychodzić na ulice po zachodzie słońca. Przez nikogo nie kontrolowane uzbrojone bandy zaprowadzają porządek rozumiany na swój „demokratyczny” sposób. Wykształceni na amerykańskich i zachodnioeuropejskich uniwersytetach młodzi dowódcy nie potrafią zapanować nad swoimi oddziałami, które same wymierzają sprawiedliwość według zasady – albo my, albo nikt.

Położono pierwsze podwaliny pod trwały pokój w Libii – gdy tylko wymordowani zostaną wszyscy zwolennicy Ludowo – Socjalistycznej Dżamahiriji wojna domowa dobiegnie końca i wreszcie zachodnie koncerny będą mogły pełnymi garściami czerpać z libijskiej ropy a garstce pozostałych przy życiu pozwoli to napchać kieszenie.